De vrijwilliger: Lammerink is er voor iedereen
Bregje Lammerink kan er dit jaar niet bij zijn als zondag de Broekhuis Wielerronde van Oldenzaal verreden wordt. En dat is een gemis, zowel voor de organisatie als haarzelf. “Mijn betrokken bij de Wielerronde van Oldenzaal gaat inmiddels heel wat jaren terug”, zo vertelt ze. “Fietsen zit namelijk net als bij veel anderen ook in onze familie en ik kreeg de inspiratie van mijn vader Jan en mijn broers Ties en Stijn.” Lammerink heeft verschillende taken gedaan en is tegenwoordig ‘koffiedame’, al heel heeft dat meer om het lijf dan de naam doet vermoeden.
Sinds enkele jaren wordt de Oldenzaalse wielerronde in het Kalheupinkpark verreden. Dat was daarvoor anders. “Destijds werd de ronde nog hartje zomer verreden, midden in het warme stadscentrum. Onze zoon Jip had een belangrijke taak: parcoursignaleur. Met een hesje, een vlag en een fluit voelde hij zich een echte official. En dat stond hem uitstekend.” Lammerink hielp, maar na de verhuizing kreeg ze een andere functie. Die van koffiedame. “Een titel die misschien bescheiden klinkt, maar onderschat haar niet.”
(Tekst gaat verder onder de foto)
Want er is heel wat te doen op de wedstrijddag. “Voor de start van de wedstrijddag betekent dat lunchpakketten uitdelen aan vrijwilligers langs het parcours, met een stuur vol tassen. Tijdens de wedstrijden zorg ik ervoor dat iedereen voldoende te drinken heeft en dat het cafeïnepeil op niveau blijft. Echt stilzitten zit er niet in. Ik kom overal langs, maak een praatje hier en daar en juist dat maakt zo’n dag zo leuk. En na afloop volgt het opruimen van het materiaal en traditioneel een gezamenlijke maaltijd in het clubgebouw. Het afgelopen jaar schoof zelfs het hele gezin aan. Na een dag rondfietsen met koffie, water en allerlei verzoekjes is thuis nog koken namelijk een brug te ver.”
De wielerronde is een speciaal moment in het seizoen van de OWC Oldenzaal. “Op de wedstrijddag merk je dat de ronde echt leeft binnen de club. Je ziet elkaar, helpt elkaar en iedereen zet zich met plezier in. Tenminste, zo ervaar ik dat. Het is mooi om samen iets neer te zetten waardoor de renners kunnen genieten van een goed georganiseerde en veilige wedstrijddag.” En dat doet Lammerink onder meer met haar zoon. “Samen helpen bij de ronde heeft bij ons thuis inmiddels de status van traditie gekregen. Daarom vind ik het oprecht jammer dat ik er dit jaar niet bij kan zijn. Het is altijd een plezierige dag. Alleen al het beeld van Jip die op zijn fiets vertrekt met een kan koffie op de bagagedrager blijft geweldig. Al zou hij als tweedejaars nieuweling zelf natuurlijk veel liever op het parcours rijden dan ernaast.”
Voor Lammerink is de Rabobank Dikke Banden Race ook een vast hoogtepunt. “Dat onderdeel is ieder jaar weer een succes”, vertelt ze. “Hoe leuk is het om jonge kinderen van clubgenoten én kinderen van buiten de vereniging vol enthousiasme om de winst te zien strijden? Voor mij betekent dat helmen regelen, kinderen begeleiden naar de start en natuurlijk onze dochters fanatiek aanmoedigen. Juist dan zie je hoe mooi de wielersport kan zijn; als iets dat je samen beleeft met familie, vrienden en clubgenoten. En tussendoor is er natuurlijk altijd nog een koffieronde voor de signaleurs. Overigens weten die mij ook zonder moeite te vinden via de groepsapp, met verzoeken die variëren van toiletpapier en water tot snacks.”
(Tekst gaat verder onder de foto)
Wat is haar daarbij het meeste bijgebleven van de edities waar ze bij betrokken was? “Dat was de bloedhete editie van twee jaar geleden. De combinatie van de klim in het parcours en de brandende zon vroeg het uiterste van de deelnemers. Gelukkig hebben we toen als vrijwilligers goed samengewerkt. Met natte doeken, ijs en een arts langs de dranghekken konden we renners helpen afkoelen en beoordelen wat nog verantwoord was. Wielrennen is een prachtige sport, maar ook een sport waarin je kwetsbaar kunt zijn. Juist dan is het waardevol om als vrijwilliger bij te kunnen dragen aan een veilige wedstrijd.”
Dat is ook waar komende zondag, wanneer het ook warm is, op in wordt gezet. “Voor mij is de ronde geslaagd wanneer deze veilig verloopt en de renners goed verzorgd aan de start én finish verschijnen. Binnen OWC is vrijwilligerswerk eigenlijk vanzelfsprekend. Iedereen draagt zijn steentje bij en krijgt daarin een rol. Dat is niet alleen noodzakelijk, maar inmiddels ook onderdeel van de clubcultuur geworden. Zonder vrijwilligers kun je een evenement als de Wielerronde van Oldenzaal simpelweg van de wedstrijdkalender schrappen. En misschien is dat nog wel het mooiste van alles: dat je elkaar eens ontmoet in een normaal tenue, zonder helm, maar met hetzelfde enthousiasme voor de sport.”
